แด่พี่สาว...สุวีนัส...ผู้จากไป

สองเหลือหนี่งสัจธรรมของชีวิต พรหมลิขิตกำหนดมาให้อาสัญ พี่จากน้องจากครอบครัวสุดจาบัลย์ เศร้าโศกสันต์มาจากลาให้อาวรณ์ ตั้งเล็กพี่สาวเราเฝ้าถนอม มดไม่ไต่ไรไม่ตอมคอยหว่งหา ทุกข์ร่วมทุกข์สุขร่วมสุขคู่กันมา จนเติบใหญ่มีวิชาการงานดี เมื่อพ่อจากเหลือเพียงเราสี่ชีวิต ร่วมกันคิดร่วมกันสร้างทางแห่งฝัน เฝ้าดูแลเมื่อใครทุกข์เกื้อหนุนกัน จนถึงวันพี่นัสมาจากลา สุวีนัส....นามหญิงสาวผู้ดีเลิศ สุดประเสริฐน้ำใจงามคนถามหา แม้นใครทุกข์คอยช่วยเหลือทุกข์เวลา ยากจะหาใครเทียบเปรียบได้ทัน แสงอาทิตย์อัสดงลับขอบฟ้า วันเวลาหมุนเปลี่ยนเวียนผกผัน ราตรีนี้ไร้แสงดาวดูเหงาพลัน แสนโศกสันต์เมื่อหวลคิดจิตรำพึง หลับตาเถิดหลับสบายจงหายห่วง จากลับล่วงอย่าพะวงห่วงคนหลัง ยังมีน้องคนนี้เฝ้าระวัง ดูแลหลานและแม่แทนพี่ยา ดวงวิญญาอยู่แห่งหนตำบลไหน ขอจงได้รู้เห็นเป็นสักขี หากชาติหน้าชาติใดพึงได้มี เป็นสักขี่...ขอพันผูก...พี่น้องกัน